Confessions of a mom #3; School

Sinds afgelopen maand gaat mijn oudste dochtertje voor het eerst naar school. Ik was heel erg benieuwd hoe dit zou gaan lopen, wat elke ouder wel is, maar ik had totaal geen idee hoe het hier in Turkije zou gaan. Gelukkig had mijn dochtertje er heel veel zin in en was ik ook een beetje gerustgesteld.

Bij de inschrijving werd ons verteld dat we op 11 september naar school moesten komen. De wen week voor de kinderen (en ook een beetje de ouders) zou dan beginnen en een bijeenkomst voor de ouders. Bij aankomst werd ons meteen verteld dat de kinderen pas een week later zouden gaan beginnen, want er waren nog geen leraren. Toen dacht ik echt van: “Dat begint al goed en dat beloofd wat voor wat komen gaat”.

Een week later kwamen we met goede moed weer terug op school. Ik weet natuurlijk niet hoe het precies in Nederland gaat, maar wat ik hier heb gezien, vond ik wel apart. De ouders moesten meteen buiten blijven en de kinderen die huilden, werden naar buiten gebracht en moesten door de ouders gekalmeerd worden om vervolgens weer van voor af aan te beginnen.

Bij mijn dochtertje werkte die aanpak totaal niet en ben ik gewoon met haar meegegaan de klas in om er daarna stiekem weer uit te sluipen. En bij haar was het echt alleen maar het loslaten. Zodra ze eenmaal bezig was, ging het perfect en was ze mij helemaal vergeten.

Die week erop begon het normale schema en ik bracht haar vol vertrouwen naar school. Dus weer met haar de klas in zoals we die week ervoor hadden gedaan. De eerste paar dagen ging het goed en toen ging het helemaal fout. Ik weet niet waarom ze zo deed. Misschien bij andere kinderen gezien en dacht ze: “Als ik maar hard genoeg schreeuw en huil mag ik naar mama toe of mag mama bij mij blijven”.

Dus ik werd er steeds bij geroepen om haar te kalmeren. Alleen wilde ze erna niet meer de klas in zonder mij. Eind die week had ik er genoeg van. Ik werd er weer bij geroepen dat ik haar moest kalmeren, maar toen heb ik gezegd dat de juf het zelf maar moest oplossen. En wat denk je? Inderdaad na 5 minuten was ze heerlijk aan het spelen! Wat ik dus al dacht, want ze vond het hartstikke leuk op school.

Ondertussen werd ik wel heel raar aangekeken door de andere moeders en hoorde ik iemand zeggen van: “Ja die toeristen laten hun kinderen gewoon huilen, maar wij zijn niet zo hè”. Ik moest mijzelf echt inhouden om er niks van te zeggen. Net alsof andere mensen weten hoe jouw kind is. Dat kunnen ze niet beoordelen na het alleen even zien op het schoolplein.

Afgelopen week, de tweede normale week school, was er ineens een omslag bij mij dochtertje. Ze zei: “Mam, morgen ga ik niet huilen als je weggaat. Ik geef je een kusje in de klas en dan mag je weg”. En inderdaad, het ging helemaal goed! Ik blij en mijn dochtertje helemaal blij.

Wat zijn jullie ervaringen met school? Zou graag wat meer verhalen willen horen.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *