… MOM

#02; Bed tijden

Als je hier wel eens op vakantie bent geweest of als je hier woont, heb je vast gemerkt dat de bed tijden van de kinderen hier totaal anders zijn. Ze liggen niet zoals wij gewend zijn, om 20:00 uur in bed. En dan bedoel ik niet tijdens de schoolvakantie of in het weekend. Nee, gewoon op de doordeweekse dagen, als ze naar school moeten.

Ik heb altijd al commentaar gehad, op het feit dat mijn kinderen op tijd naar bed gaan. Meestal liggen ze om 19:30 uur in bed, wat (volgens onze normen) gewoon normale tijden zijn. Toen ze baby’s waren, gingen ze vaak zelfs om 18:00 uur al slapen. Niet omdat ik dat wilde, maar ze waren gewoon moe (ze sliepen bijna nooit overdag, verklaard misschien ook een hoop).

Hier in Turkije leven de mensen natuurlijk ook anders. Zo gaan ze ’s avonds na het avondeten nog wel eens op visite, bij de buurvrouw of familie, om een theetje te drinken. Ik heb dus vaak genoeg visite gehad na het avondeten en dan voornamelijk om de kinderen nog even te zien, maar die sliepen dan altijd al. Vanaf toen heb ik al geprobeerd uit te leggen dat mijn kinderen op tijd naar bed gingen en ze dus eventueel ’s middags langs moesten komen.

Mijn oudste dochter (toen 2 jaar) werd vaak midden in de nacht wakker en bleef dan ook uren wakker. Volgens mij schoonfamilie kwam dit doordat ik haar te vroeg op bed legde. Wat natuurlijk niet zo was, maar volgens hun was dit het probleem. Over dit onderwerp hebben wij dus vaak discussies gehad, waarbij ik dat wel eens uit mijn slof schoot en dan lieten ze het weer even rusten.

Zo kreeg ik laatst dus een vraag van een van mijn schoonzussen hoe laat de kinderen straks naar bed gaan, aangezien het weer langer licht blijft buiten. Voordat ik antwoord gaf, moest ik echt even nadenken over de vraag. Want wat maakt het nou uit of het wat langer licht blijft buiten. Je doet de gordijnen dicht en je ziet er niks meer van.

Nog meer mensen die zich hier in herkennen?


 

#01; Meertalig opvoeden

Oké zitten jullie er klaar voor? Ik heb twee dochtertjes en ze zijn een hand vol. De oudste is 3,5 jaar en de jongste 2,5 jaar. Zoals elke moeder probeer ik ook het beste voor mijn kinderen te doen. Waar ik het nu over wil hebben, is het tweetalig opvoeden. Voor andere meiden die ook in deze situatie zitten, hoe doen jullie dat?

Tegen onze dochters praat ik Nederlands en mijn man Turks. Natuurlijk wel eens een woordje Turks van mijn kant of Nederlands van zijn kant, maar voornamelijk de één ouder één taal strategie. Dit doen wij, omdat dit voor ons het meest natuurlijk komt.

Wij wonen in Turkije en hier door krijgen ze de Turkse taal al voldoende mee. Vooral de eerste twee jaar ben ik heel strikt geweest met de Nederlandse taal. Soms tot groot ongenoegen van mijn schoonfamilie. Dan kwamen er opmerkingen tegen mijn dochter (toen 1,5 jaar) van: “Je woont in Turkije dus je moet Turks praten”. Gelukkig is dat nu niet meer zo hoor. Daar is jammer genoeg wel een tijd over heen gegaan. En hebben wij het een en ander moeten uitleggen. Bijvoorbeeld dat onze dochter het woord, dat voor haar het makkelijkste was, zei. Ze zei in het Nederlands altijd `auto´ in plaats van het Turkse woord `araba´ en zo zei ze in het Turks altijd `su´ in plaats van het Nederlandse woord `water´. Aangezien wij beide talen begrijpen, is het voor ons nooit een probleem geweest. Maar als mijn dochter aan mij vroeg of ze `su´ mocht, antwoordde ik altijd met “natuurlijk mag jij water”.

Het is voor beide heel duidelijk tegen wie ze welke taal moeten spreken. Vooral de oudste, die schakelt al zo makkelijk om van Nederlands naar Turks of andersom. Ik hoor haar wel eens met haar vader in het Turks praten en dan komt ze mij hetzelfde verhaal vertellen, maar dan in het Nederlands. Sta er soms echt van te kijken, wat er allemaal uit komt. En dat allemaal zo vanzelfsprekend. Fascinerend gewoon.