PERSOONLIJK


 
Emigratie blog

Emigratie Blog #4; Terug van weggeweest

Nou, ik heb even uitgerekend, maar dit had eigenlijk mijn elfde emigratieblog moeten zijn. Toch is het nog maar mijn vierde.
Eventjes was ik even helemaal uit het bloggen, stom eigenlijk, want ik vind het wel nog steeds super leuk om te schrijven. Maar wij gaan, vanaf nu, eindelijk de draad weer oppakken! Over ons leven hier in het mooie Alanya.

Ik heb besloten dat ik vanaf nu elke maand een emigratieblog ga schrijven over mijn leven hier. Wekelijks is gewoon te kort tijd om echt iets leuks te schrijven over mijn leven hier, en wat ik zoal doe.

Ik geniet nog steeds elke dag hier. Van het mooie zomerweer, wat het nu al is. De stranden lagen, op 29 januari, voor het eerst een beetje vol. En nee, dat is helemaal niet super normaal. Het is gewoon een ontzettend milde winter. Mij hoor je niet klagen hoor (haha).

Toch zijn er ook momenten geweest met slecht weer. En weet je dat de elektriciteit hier in Mahmutlar daar niet zo goed tegen kan? Ik weet eigenlijk niet of dat voor de rest van Turkije ook geldt, misschien kunnen lezers vanuit andere plaatsen daar duidelijkheid over geven? Is wel leuk om te weten.

Maar goed, terug naar de slechte elektra. Die valt in de winter nog al regelmatig uit. Nou hebben wij het geluk dat er een generator in het gebouw zit, en dat we daar dus weinig last van ondervinden. Alleen, op een avond, deed de generator het niet. Doodeng. Overal pikkedonker, mijn telefoon op 7% batterij. Het enige licht wat er nog was, was van het fornuis, waar mijn rijst nog lekker stond te koken.

Uiteindelijk, na 5 minuten wachten, toch maar mijn vriend gebeld. Beetje in paniek. Buiten onweerde, waaide en regende het verschrikkelijk. Dus mijn vriend, in alle haast, mijn kant opgekomen. Acht trappen opgelopen, want de lift deed het ook niet. Maar raad eens? Op de laatste trap schoot het licht aan. Stond hij daar, helemaal natgeregend en uit te hijgen. Ach ja, het was in ieder geval een test wat hij voor mij over zou hebben :-).

Maar hoe gaat het nou met mij? Met mij gaat het super goed. Ik heb gelukkig eigenlijk bijna geen heimwee naar Nederland, terwijl toch alle feestdagen en mijn eigen verjaardag er tussen hebben gezeten. Natuurlijk mis ik mijn familie wel, maar het verbaast mij best hoe goed het eigenlijk gaat. Had een veel heftiger gevoel verwacht.

Verder kan ik mij herinneren dat in mijn laatste blog ik heel nodig op zoek was naar een appartement. Nou, het is gelukt hoor! En wat voor een. Het is super mooi en luxe. En om even het verschil met Nederland aan te halen, omgerekend is de huur ongeveer 220 euro exclusief, per maand. Dus wij hebben gewoon super veel mazzel gehad.

Beneden is er een bioscoop, fitnesscentra, binnenzwembad, sauna en een gamehal. Om even duidelijk te maken hoe luxe het is. Niet dat ik er ooit gebruik van heb gemaakt. Die fitnessruimte, dat was wel de bedoeling om te gebruiken. Jeetje, ik ben serieus in 2 maanden tijd vijf kilo aangekomen! En nou kan ik het best hebben hoor, maar het wordt wel tijd voor beetje gezond leven, inclusief sporten. Dus daar ga ik komende maandag mee beginnen. Dan neem ik jullie ook een beetje mee in dat gezonde leven, want het beginnen is toch altijd het lastigst. Dan worden jullie een soort stok achter de deur.

En dan nog even over mijn verblijfsvergunning/ikamet. Ik heb in december een aanvraag gedaan, maar het is een ‘klein’ beetje druk. Dus.. ik kan pas eind april terecht. Ik mag daarom het land niet verlaten, gelukkig maar.
Ik zit dus nog tot eind april vast hier, maar dat is helemaal niet erg hoor.
Wel ben ik binnenkort van plan om even een lijstje te maken met wat je nou nodig hebt voor een ikamet. Deze blog komt dan echt heel snel online! Het is namelijk nog best even wat werk, wat je daarvoor moet regelen.

Nou, dit was het denk ik wel voor deze week. Ik had nog veel meer kunnen vertellen, maar ik wil jullie ook niet te veel vervelen met ellenlange teksten.

Het allerbelangrijkste is: ik geniet en ik ben nog steeds enorm verliefd.

Willen jullie nou op de hoogte blijven van ons leven hier in Alanya? Hou dan onze blog in de gaten, want er staan een paar hele leuke dingen op de planning.

Check uiteraard ook onze social media:
Facebook
Instagram

En ja, volgende maand schrijf ik echt weer een blog, en een stuk korter. Dat beloof ik :)!

Tot volgende maand!


 
Emigratie Blog 03; My life in Turkey

Emigratie Blog #3; Mijn leven in Turkije

Nou, mijn derde emigratie blog alweer. Ik heb het gevoel alsof ik hier al maanden zit, maar eigenlijk is het pas tien dagen. Dat is nog niet langer als een normale vakantie, dus op de vraag of het bevalt? Tja, natuurlijk bevalt het. Vraag het over tien maanden nog eens, kijken of het antwoord dan nog steeds hetzelfde is. Ik moet wel zeggen dat het nu wel tot mij doordringt dat ik niet over een paar dagen of weken naar huis ga. Een vreemd gevoel, niet echt heimwee gevoel hoor, maar wat het wel is dat weet ik nog niet.

Wat heb ik in deze week gedaan? Eigenlijk schaam ik mij een beetje, maar niet zo veel. Beetje huishouden, beetje netflixen en vooral veel eten 😉 En niet te vergeten.. lekker van de zon genieten. Op dit moment van schrijven is het zo’n 20 graden, en echt super super warm. Begin december en heerlijk op het strand. Dat is bijna niet voor te stellen als je gewend bent aan winterweer in deze periode.

Ook heb ik mij ingeschreven bij wat websites waar je voor geld teksten kan schrijven voor bedrijven. Daarmee heb ik afgelopen week toch al zo’n tien euro verdiend (jeeehj haha). Ach, alle beetjes helpen. Jullie nog een tip voor meer van dit soort sites?

In mijn vorige blog had ik geschreven dat ik deze week druk bezig zou zijn met het aanvragen van een ikamet (verblijfsvergunning). Helaas wil dit nog niet echt vlotten, aangezien wij daarvoor eerst een appartement met huurcontract nodig hebben. En dit laatste is het probleem. Ten eerste zijn de appartementen op dit moment super duur. En de mensen verkopen tegenwoordig liever hun appartement, dan ze langdurig te verhuren. Dus als je dit leest, en je hebt een tip qua appartement of makelaarskantoor? Dan hoor ik dat heel graag, want ik begin nu toch wel een beetje wanhopig te worden.

De komende week gaat dus weer in het teken staan van het vinden van een appartement. En hopelijk kan ik daarna snel mijn ikamet aanvragen. Zodra dit gedaan is, zal daarna ook meteen mijn blog online komen met alle instructies over deze aanvraag. Mochten jullie trouwens nog tips hebben over de aanvraag? Ook hier stel ik mij graag beschikbaar voor. Hoe sneller het geregeld is, hoe beter!

En hoe sneller mijn vriend weer aan het werk kan (sorry). Wij zitten namelijk nu al tien dagen op elkaars lip, heel gezellig, maar ik merk toch wel dat ik het niet heel erg vindt als hij weer aan het werk zou gaan, haha. Verder gaat het gelukkig heel goed tussen ons, dus geen zorgen. 

Zoals je merkt is mijn leven hier nog niet heel productief, maar dat komt hopelijk vanzelf wel als we echt het normale leven ingaan. Eigen appartement, vriend weer lekker aan het werk. En ik? Ik lekker in het zonnetje op het balkon. Ach, je bent lui of je bent het niet 🙂

Ik hoop jullie volgende week een interessantere blog te kunnen voorschotelen, want dat betekent dat er wat gebeurt, hier in dit relaxte leven. Een ding is zeker, volgende week is mijn laatste blog als 23-jarige! Laat ik daar dan nog maar even van genieten…

Social Media

Vergeet ook vooral niet onze Facebook en Instagram te volgen. En hou onze site in de gaten, er staan namelijk nog wat leuke blogs op de planning de komende weken!!

Facebook: @Alanyalicious
Instagram: @Alanyalicious

En tot volgende week dan maar weer!


 
We gaan naar Turkije

Emigratie Blog #2; Turkije, ik kom er aan

Vandaag is het woensdag, en dat betekent dat het tijd is voor mijn tweede emigratie blog! De eerste blog dat ik ook daadwerkelijk in Turkije ben en oh, wat heerlijk om weer terug te zijn zeg. Op de eerste plaats dat ik eindelijk mijn lieve vriendje weer zie. En op de tweede plaats hou ik echt van dit land. Van de geur als ik uit het vliegtuig kom, tot de taal wanneer ik voor de eerste keer iemand op Turkse bodem tegenkom.

Vliegtuig Corendon

 
Overigens kwam ik de Turkse taal al veel sneller tegen dan in Turkije zelf, aangezien ik met Corendon vloog. De ene helft van de cabine bemanning spreekt Nederlands, de andere helft Turks. Twijfel jij met wie je gaat vliegen? Ik raad, met 100% volle overtuiging, Corendon aan! Ik heb veel heen en weer gevlogen de laatste jaren naar Turkije, en voor mij is Corendon absoluut de beste vliegtuigmaatschappij.

 
Cake Citirim

In mijn vorige blog zei ik dat het hier wonen heel anders wordt dan als ik op vakantie ben. Nou, daar merk ik nog vrij weinig van hoor haha. Mijn vriend is nog heerlijk vrij van zijn werk, en dus zijn we tussen de middag vaak lekker wezen lunchen. En nee, ook niet echt gezond. Als ik zo doorga ben ik binnen een paar weken tijd verdubbeld qua gewicht. Niet dat ik dat niet kan hebben, maar dat is nou ook weer niet de bedoeling.

Verder wil ik nog even een persoonlijke stukje wijden aan mijn lieve mama, die vast en zeker deze blog ook leest. Even voor de verbeelding.. Mijn mama zegt altijd ‘jij bent lui geboren, en zal lui ook weer heen gaan’. Tja, op zich is daar niet heel veel aan gelogen. Jullie moeten weten, ik woonde hiervoor nog lekker bij mijn mama in huis, dus het is niet alleen de emigratie wat een avontuur is. Ook het op mijzelf wonen is volledig nieuw, en dan ook nog eens meteen samenwonend!

Ik moet zeggen, nu de eerste dagen voorbij zijn, merk ik toch wel dat het met mijn 23 jaar goed is dat ik mijn vleugels uit sla, wat betreft het op mijzelf wonen dan. Maar lieve mama, ik heb al twee wassen gedraaid, de keuken is schoon en opgeruimd. Slaapkamers zijn netjes.. Tja, eigenlijk kun je best trots op mij zijn, haha!

Ik moet alleen wel iets bekennen, en iets wat waarschijnlijk menig vrouw best bekend voor komt.. Ik heb veel en veel te veel kleding meegenomen. Zoveel, dat ik niet eens ruimte heb om dit op te hangen. Dus ik heb de koffer met mijn winterkleding min of meer uitgepakt. Helaas zit de koffer met mijn zomerkleding nog dicht, en dat zal die hoogstwaarschijnlijk ook wel blijven tot wij een nieuw appartement gevonden hebben. Hier baal ik overigens verschrikkelijk van hoor.

Gelukkig heb ik mijn zomerkleding nog niet nodig. Het is erg wisselvallig weer geweest. De ene dag is het heerlijk, 20 graden met zon. De andere dag is er regen, veel regen, heel veel regen. Waar mijn vriend overigens heel blij mee is, die staat dan te juichen op ons balkon. Zie je het voor je?

Kerstboom bij ons thuis

 
En dan het meeste waar ik naar uitkijk om deze blog te schrijven, is dat ik jullie ook meteen mijn mooie, nieuwe kerstboom kan laten zien, die ik gisteren gekocht en in elkaar gezet heb. Dit is ook meteen mijn allereerste ‘eigen’ kerstboom, dus ben er best heel erg trots op. Kerst in Metro Alanya

Mochten jullie je afvragen of kerst wel leeft in Turkije.. Kijk deze foto hier van de Metro, een soort Makro, in Alanya. Er is een hele afdeling met alleen maar spullen voor de kerst, en ja, hier lopen ook Turken zelf om inkopen te doen.

 
 
 
Op het moment van plaatsen van deze blog zit ik bij de kapper. Ik vind het echt dood en doodeng. En mijn haar is niet eens zo heel belangrijk hoor, maar ik vind het toch wel spannend wat ze er van maken. Benieuwd naar het resultaat? Dit is uiteraard te volgen in mijn volgende blog.

Volgende week in Turkije

Ook ga ik komende week aan de slag voor mijn verblijfsvergunning, ik heb gelukkig nog wel even de tijd om dit te regelen, maar ik doe het liever op tijd. Dus heb jij nog tips omtrent het aanvragen van de Ikamet? Ik zou het heel fijn vinden om die te horen. Of Ben jij benieuwd hoe de procedures werken? Hou dan de website in de gaten! Ik hoop hier snel uitsluitsel over te kunnen geven!

Kun je niet wachten? Volg ons dan ook op Facebook of Instagram:

Facebook: @Alanyalicious
Instagram: @Alanyalicious

Tot de volgende keer!


 

WIFE #2; De zoektocht naar champignons

Er heerst hier in Alanya een soort ‘champignons ziekte’, zo noem ik het maar. Zodra het herfst is en de eerste regen zich heeft aangediend, rijdt iedereen het liefst meteen naar de bergen op zoek naar champignons. Uiteraard in vol ornaat, dus met kaplaarzen en emmers! Zien jullie het al voor je?

En ja, zo ook mijn man! Al wekenlang hoor ik niks anders dan: champignons, champignon dit, champignon dat. Jullie snappen vast wel dat ik hier helemaal gek van word. Steeds met z’n zussen overleggen of vandaag dé dag zou zijn. Het werd dus de hoogste tijd dat hij maar eens een kijkje ging nemen.

Eindelijk vandaag was dé dag en is hij samen met een van z’n zus de bergen in gereden op zoek naar champignons.. Met succes!! Hij was zo blij dat ik zelfs deze foto heb ontvangen 🙂

Deze champignons komen alleen tevoorschijn na een flinke partij regen en een aantal mooie dagen zon. Daardoor zijn ze erg prijzig, wanneer je deze op een lokale markt wilt kopen, soms zelfs 25 lira voor een kilo. Het is dus niet zo gek dat men op zoek gaat. Want ja, gratis is natuurlijk altijd voordeliger.

Eigenlijk is het iets magisch. Zo voelt het voor mijn man in ieder geval wel! Aangezien je deze champignons niet het hele jaar door kunt vinden of kopen en dat je er zelf wat voor moet doen. Als je, net als de meesten, er liever niks voor betaalt.

Naast het feit dat je een leuke dag doorbrengt in de bergen met vrienden of familie, geniet je ook van de prachtige omgeving. En uiteraard de kers op de taart, of in dit geval, de champignon 😉 je bent meteen erg sportief bezig! Dus rij snel nog even de bergen in, voordat mijn man ze allemaal heeft geplukt.

Voor recepten met deze champignons kun je hier verder lezen!


 

Emigratie Blog #1; Bijna klaar om te gaan

Nou, dit is dus mijn eerste ‘emigratie’ blog. Best spannend, want dat betekent dat het steeds dichter bijkomt. Zaterdag vertrek ik naar Turkije, in de plaats Alanya/Mahmutlar. Dit wordt dus een soort ‘grenzeloos verliefd’, alleen dan via de blog. Grenzeloos verliefd, tja, het zegt het al, ik verhuis voor de liefde. Ik heb veel ervaringen gezocht op internet. De verschillende redenen dat iemand emigreert. En weet je? De meest succesvolste emigraties zijn degene die dat doen voor de liefde. Nu maar hopen dat ik een positieve bijdrage kan leveren aan deze statistiek. Ik ben zelf niet zo heel naïef, dus ik hou er ook een klein beetje rekening mee dat het niet lukt.

In de stad waar ik ga wonen ben ik al heel vaak geweest, maar vakantie en er voorgoed wonen is natuurlijk heel anders.
In plaats van elke avond uiteten, zit ik straks thuis op de bank. Het normale leven.

Ik heb veel gelezen over de problemen die mensen krijgen met emigratie, en dat zijn er een hele hoop. Denk aan de cultuurshock, heimwee en aanpassingsproblemen.
Dit in mijn achterhoofd maakt mij best nerveus, want hoe ga ik hier op reageren? Hoe ga ik het beste integreren en mij de gebruiken van het land ‘eigen’ maken.

 
Ik hoop dat er mensen zijn die deze blog lezen, en hetzelfde proces al hebben meegemaakt of meemaken. Hebben jullie tips om het gemakkelijker te maken? Hoe hebben jullie het aangepakt en wat heeft daarbij geholpen?

Stiekem loop ik al tegen kleine problemen aan, en ik ben nog niet eens vertrokken. Ik heb denk ik mijn koffer al vier keer gevuld en weer leeggehaald. Wat neem ik mee? Ik weet dat het hier in de winter behoorlijk koud kan zijn, maar is het handig om veel winterkleding mee te nemen? En hoeveel? Aan de andere kant, ik weet dat er ook mensen zijn die emigreren naar de andere kant van de wereld, die kunnen niet zo een, twee, drie terug naar Nederland. Ik zit op 3,5 uur vliegen, dus als ik wat vergeet kan ik het altijd later nog ophalen. Maar ja, het liefste doe ik het gewoon in een keer goed. Ik denk, met wat mij nog te wachten staat, dat dit vooral een luxeprobleem is

Verder ben ik iedereen al behoorlijk jaloers aan het maken. Toevallig las ik vandaag op internet dat er zondag kans is op natte sneeuw, des te leuker is het om ze om de oren te slaan met het weer in Alanya. En des te leuker is het dat ik dat ook hier nog eventjes kan doen:

Nou, eigenlijk deel ik nog niet veel ervaringen in deze eerste blog, dat is ook nog niet zo gek. Ik ben nog in Nederland, ik heb nog niks meegemaakt, maar dit gaat uiteraard heel snel veranderen.

Ik neem jullie mee in mijn reis en mijn ervaringen. Om van mij af te schrijven, en in de hoop dat ik andere hiermee inspireer, die twijfelen over emigratie, of kan helpen met de moeilijke momenten die komen gaan.
Natuurlijk hoop ik lezers ook gewoon te interesseren in mijn leven hier.
Heb je vragen, suggesties of opmerkingen, dan hoor ik het graag!

Er verschijnt uiteraard niet elke dag een blog met mijn emigratieverhalen, maar wil jij toch vaker op de hoogte gehouden worden, volg dan onze Instagram en Facebook pagina, en vergeet deze uiteraard niet te liken, volgen en te delen. Kijk ook gerust rond op de rest van de site, die bestaat uit reistips, lekkere (Turkse)recepten, en het leven hier in het heerlijke Turkije.

Instagram: @alanyalicious
Facebook: @alanyalicious

Hopelijk tot snel!


 

MOM #03; School

Sinds afgelopen maand gaat mijn oudste dochtertje voor het eerst naar school. Ik was heel erg benieuwd hoe dit zou gaan lopen, wat elke ouder wel is, maar ik had totaal geen idee hoe het hier in Turkije zou gaan. Gelukkig had mijn dochtertje er heel veel zin in en was ik ook een beetje gerustgesteld.

Bij de inschrijving werd ons verteld dat we op 11 september naar school moesten komen. De wen week voor de kinderen (en ook een beetje de ouders) zou dan beginnen en een bijeenkomst voor de ouders. Bij aankomst werd ons meteen verteld dat de kinderen pas een week later zouden gaan beginnen, want er waren nog geen leraren. Toen dacht ik echt van: “Dat begint al goed en dat beloofd wat voor wat komen gaat”.

Een week later kwamen we met goede moed weer terug op school. Ik weet natuurlijk niet hoe het precies in Nederland gaat, maar wat ik hier heb gezien, vond ik wel apart. De ouders moesten meteen buiten blijven en de kinderen die huilden, werden naar buiten gebracht en moesten door de ouders gekalmeerd worden om vervolgens weer van voor af aan te beginnen.

Bij mijn dochtertje werkte die aanpak totaal niet en ben ik gewoon met haar meegegaan de klas in om er daarna stiekem weer uit te sluipen. En bij haar was het echt alleen maar het loslaten. Zodra ze eenmaal bezig was, ging het perfect en was ze mij helemaal vergeten.

Die week erop begon het normale schema en ik bracht haar vol vertrouwen naar school. Dus weer met haar de klas in zoals we die week ervoor hadden gedaan. De eerste paar dagen ging het goed en toen ging het helemaal fout. Ik weet niet waarom ze zo deed. Misschien bij andere kinderen gezien en dacht ze: “Als ik maar hard genoeg schreeuw en huil mag ik naar mama toe of mag mama bij mij blijven”.

Dus ik werd er steeds bij geroepen om haar te kalmeren. Alleen wilde ze erna niet meer de klas in zonder mij. Eind die week had ik er genoeg van. Ik werd er weer bij geroepen dat ik haar moest kalmeren, maar toen heb ik gezegd dat de juf het zelf maar moest oplossen. En wat denk je? Inderdaad na 5 minuten was ze heerlijk aan het spelen! Wat ik dus al dacht, want ze vond het hartstikke leuk op school.

Ondertussen werd ik wel heel raar aangekeken door de andere moeders en hoorde ik iemand zeggen van: “Ja die toeristen laten hun kinderen gewoon huilen, maar wij zijn niet zo hè”. Ik moest mijzelf echt inhouden om er niks van te zeggen. Net alsof andere mensen weten hoe jouw kind is. Dat kunnen ze niet beoordelen na het alleen even zien op het schoolplein.

Afgelopen week, de tweede normale week school, was er ineens een omslag bij mij dochtertje. Ze zei: “Mam, morgen ga ik niet huilen als je weggaat. Ik geef je een kusje in de klas en dan mag je weg”. En inderdaad, het ging helemaal goed! Ik blij en mijn dochtertje helemaal blij.

Wat zijn jullie ervaringen met school? Zou graag wat meer verhalen willen horen.


 

MOM #02; Bed tijden

Als je hier wel eens op vakantie bent geweest of als je hier woont, heb je vast gemerkt dat de bed tijden van de kinderen hier totaal anders zijn. Ze liggen niet zoals wij gewend zijn, om 20:00 uur in bed. En dan bedoel ik niet tijdens de schoolvakantie of in het weekend. Nee, gewoon op de doordeweekse dagen, als ze naar school moeten.

Ik heb altijd al commentaar gehad, op het feit dat mijn kinderen op tijd naar bed gaan. Meestal liggen ze om 19:30 uur in bed, wat (volgens onze normen) gewoon normale tijden zijn. Toen ze baby’s waren, gingen ze vaak zelfs om 18:00 uur al slapen. Niet omdat ik dat wilde, maar ze waren gewoon moe (ze sliepen bijna nooit overdag, verklaard misschien ook een hoop).

Hier in Turkije leven de mensen natuurlijk ook anders. Zo gaan ze ’s avonds na het avondeten nog wel eens op visite, bij de buurvrouw of familie, om een theetje te drinken. Ik heb dus vaak genoeg visite gehad na het avondeten en dan voornamelijk om de kinderen nog even te zien, maar die sliepen dan altijd al. Vanaf toen heb ik al geprobeerd uit te leggen dat mijn kinderen op tijd naar bed gingen en ze dus eventueel ’s middags langs moesten komen.

Mijn oudste dochter (toen 2 jaar) werd vaak midden in de nacht wakker en bleef dan ook uren wakker. Volgens mij schoonfamilie kwam dit doordat ik haar te vroeg op bed legde. Wat natuurlijk niet zo was, maar volgens hun was dit het probleem. Over dit onderwerp hebben wij dus vaak discussies gehad, waarbij ik dat wel eens uit mijn slof schoot en dan lieten ze het weer even rusten.

Zo kreeg ik laatst dus een vraag van een van mijn schoonzussen hoe laat de kinderen straks naar bed gaan, aangezien het weer langer licht blijft buiten. Voordat ik antwoord gaf, moest ik echt even nadenken over de vraag. Want wat maakt het nou uit of het wat langer licht blijft buiten. Je doet de gordijnen dicht en je ziet er niks meer van.

Nog meer mensen die zich hier in herkennen?


 

MOM #01; Meertalig opvoeden

Oké zitten jullie er klaar voor? Ik heb twee dochtertjes en ze zijn een hand vol. De oudste is 3,5 jaar en de jongste 2,5 jaar. Zoals elke moeder probeer ik ook het beste voor mijn kinderen te doen. Waar ik het nu over wil hebben, is het tweetalig opvoeden. Voor andere meiden die ook in deze situatie zitten, hoe doen jullie dat?

Tegen onze dochters praat ik Nederlands en mijn man Turks. Natuurlijk wel eens een woordje Turks van mijn kant of Nederlands van zijn kant, maar voornamelijk de één ouder één taal strategie. Dit doen wij, omdat dit voor ons het meest natuurlijk komt.

Wij wonen in Turkije en hier door krijgen ze de Turkse taal al voldoende mee. Vooral de eerste twee jaar ben ik heel strikt geweest met de Nederlandse taal. Soms tot groot ongenoegen van mijn schoonfamilie. Dan kwamen er opmerkingen tegen mijn dochter (toen 1,5 jaar) van: “Je woont in Turkije dus je moet Turks praten”. Gelukkig is dat nu niet meer zo hoor. Daar is jammer genoeg wel een tijd over heen gegaan. En hebben wij het een en ander moeten uitleggen. Bijvoorbeeld dat onze dochter het woord, dat voor haar het makkelijkste was, zei. Ze zei in het Nederlands altijd `auto´ in plaats van het Turkse woord `araba´ en zo zei ze in het Turks altijd `su´ in plaats van het Nederlandse woord `water´. Aangezien wij beide talen begrijpen, is het voor ons nooit een probleem geweest. Maar als mijn dochter aan mij vroeg of ze `su´ mocht, antwoordde ik altijd met “natuurlijk mag jij water”.

Het is voor beide heel duidelijk tegen wie ze welke taal moeten spreken. Vooral de oudste, die schakelt al zo makkelijk om van Nederlands naar Turks of andersom. Ik hoor haar wel eens met haar vader in het Turks praten en dan komt ze mij hetzelfde verhaal vertellen, maar dan in het Nederlands. Sta er soms echt van te kijken, wat er allemaal uit komt. En dat allemaal zo vanzelfsprekend. Fascinerend gewoon.


 
Peach tree in spring

WIFE #01

Nu de lente weer is begonnen, de bloemen en bomen weer in bloei staan, zie je langzaamaan iedereen uit z’n schuilplaats kruipen. De huispakken van de vrouwen worden weer netjes opgeborgen in de kast en de mannen ontwaken uit hun winterslaap, vaak nog inclusief een wintervetje. Het wordt steeds drukker op straat, de stad komt weer tot leven en de eerste toeristen zijn ook gespot. De restaurants gaan weer open of worden opgeknapt, iedereen is druk met het opruimen van de tuin, het planten van nieuwe gewassen en de mannen gaan weer aan het werk in de restaurants, waaronder mijn man.

Dit laatste vind ik aan de ene kant erg fijn, want ook mijn man heeft de hele winter vrij gehad. En hoeveel ik ook van hem hou, op een gegeven moment werd ik gek van hem en hij ook van mij, denk ik. Je zit te veel bij elkaar op de lip zit en ziet elkaar te veel. Klinkt misschien heel erg raar. De meiden die in hetzelfde schuitje zitten, weten wel waar ik het over heb. Probeer het maar eens en dan snap je precies wat ik bedoel.

Aan de andere kant is het ook jammer en vooral wennen. Je kunt nu niet meer spontaan op pad gaan en je moet ineens rekening gaan houden met werktijden. Wat het fijne er aan is, is dat ik dus ’s avonds gewoon weer zelf kan bepalen wat ik wil zien op de televisie, dat ik de afstandsbediening in m’n handen heb. Geen herhalingen van saaie politieseries of andere duffe programma’s die ik liever niet kijk. Vaak is er niet eens iets leuks op televisie, maar het gaat om het idee hè.

Eigenlijk zet ik het liefst netflix op. Meestal series, maar zo af en toe ook eens een film. En ja, ook ik kijk stiekem series die m’n man heel erg graag wilt zien. Nu maar hopen dat hij dit niet leest 😉 Ik ben nu net begonnen in een nieuwe serie “13 reasons why“. Weet nog niet zo goed wat ik er van moet vinden, maar we kijken gewoon even verder.

Weten jullie nog leuke series, die ik zeker gezien moet hebben?