CONFESSIONS


 

WIFE #2; De zoektocht naar champignons

Er heerst hier in Alanya een soort ‘champignons ziekte’, zo noem ik het maar. Zodra het herfst is en de eerste regen zich heeft aangediend, rijdt iedereen het liefst meteen naar de bergen op zoek naar champignons. Uiteraard in vol ornaat, dus met kaplaarzen en emmers! Zien jullie het al voor je?

En ja, zo ook mijn man! Al wekenlang hoor ik niks anders dan: champignons, champignon dit, champignon dat. Jullie snappen vast wel dat ik hier helemaal gek van word. Steeds met z’n zussen overleggen of vandaag dé dag zou zijn. Het werd dus de hoogste tijd dat hij maar eens een kijkje ging nemen.

Eindelijk vandaag was dé dag en is hij samen met een van z’n zus de bergen in gereden op zoek naar champignons.. Met succes!! Hij was zo blij dat ik zelfs deze foto heb ontvangen 🙂

Deze champignons komen alleen tevoorschijn na een flinke partij regen en een aantal mooie dagen zon. Daardoor zijn ze erg prijzig, wanneer je deze op een lokale markt wilt kopen, soms zelfs 25 lira voor een kilo. Het is dus niet zo gek dat men op zoek gaat. Want ja, gratis is natuurlijk altijd voordeliger.

Eigenlijk is het iets magisch. Zo voelt het voor mijn man in ieder geval wel! Aangezien je deze champignons niet het hele jaar door kunt vinden of kopen en dat je er zelf wat voor moet doen. Als je, net als de meesten, er liever niks voor betaalt.

Naast het feit dat je een leuke dag doorbrengt in de bergen met vrienden of familie, geniet je ook van de prachtige omgeving. En uiteraard de kers op de taart, of in dit geval, de champignon 😉 je bent meteen erg sportief bezig! Dus rij snel nog even de bergen in, voordat mijn man ze allemaal heeft geplukt.

Voor recepten met deze champignons houdt de blog in de gaten!


 

MOM #03; School

Sinds afgelopen maand gaat mijn oudste dochtertje voor het eerst naar school. Ik was heel erg benieuwd hoe dit zou gaan lopen, wat elke ouder wel is, maar ik had totaal geen idee hoe het hier in Turkije zou gaan. Gelukkig had mijn dochtertje er heel veel zin in en was ik ook een beetje gerustgesteld.

Bij de inschrijving werd ons verteld dat we op 11 september naar school moesten komen. De wen week voor de kinderen (en ook een beetje de ouders) zou dan beginnen en een bijeenkomst voor de ouders. Bij aankomst werd ons meteen verteld dat de kinderen pas een week later zouden gaan beginnen, want er waren nog geen leraren. Toen dacht ik echt van: “Dat begint al goed en dat beloofd wat voor wat komen gaat”.

Een week later kwamen we met goede moed weer terug op school. Ik weet natuurlijk niet hoe het precies in Nederland gaat, maar wat ik hier heb gezien, vond ik wel apart. De ouders moesten meteen buiten blijven en de kinderen die huilden, werden naar buiten gebracht en moesten door de ouders gekalmeerd worden om vervolgens weer van voor af aan te beginnen.

Bij mijn dochtertje werkte die aanpak totaal niet en ben ik gewoon met haar meegegaan de klas in om er daarna stiekem weer uit te sluipen. En bij haar was het echt alleen maar het loslaten. Zodra ze eenmaal bezig was, ging het perfect en was ze mij helemaal vergeten.

Die week erop begon het normale schema en ik bracht haar vol vertrouwen naar school. Dus weer met haar de klas in zoals we die week ervoor hadden gedaan. De eerste paar dagen ging het goed en toen ging het helemaal fout. Ik weet niet waarom ze zo deed. Misschien bij andere kinderen gezien en dacht ze: “Als ik maar hard genoeg schreeuw en huil mag ik naar mama toe of mag mama bij mij blijven”.

Dus ik werd er steeds bij geroepen om haar te kalmeren. Alleen wilde ze erna niet meer de klas in zonder mij. Eind die week had ik er genoeg van. Ik werd er weer bij geroepen dat ik haar moest kalmeren, maar toen heb ik gezegd dat de juf het zelf maar moest oplossen. En wat denk je? Inderdaad na 5 minuten was ze heerlijk aan het spelen! Wat ik dus al dacht, want ze vond het hartstikke leuk op school.

Ondertussen werd ik wel heel raar aangekeken door de andere moeders en hoorde ik iemand zeggen van: “Ja die toeristen laten hun kinderen gewoon huilen, maar wij zijn niet zo hè”. Ik moest mijzelf echt inhouden om er niks van te zeggen. Net alsof andere mensen weten hoe jouw kind is. Dat kunnen ze niet beoordelen na het alleen even zien op het schoolplein.

Afgelopen week, de tweede normale week school, was er ineens een omslag bij mij dochtertje. Ze zei: “Mam, morgen ga ik niet huilen als je weggaat. Ik geef je een kusje in de klas en dan mag je weg”. En inderdaad, het ging helemaal goed! Ik blij en mijn dochtertje helemaal blij.

Wat zijn jullie ervaringen met school? Zou graag wat meer verhalen willen horen.


 

MOM #02; Bed tijden

Als je hier wel eens op vakantie bent geweest of als je hier woont, heb je vast gemerkt dat de bed tijden van de kinderen hier totaal anders zijn. Ze liggen niet zoals wij gewend zijn, om 20:00 uur in bed. En dan bedoel ik niet tijdens de schoolvakantie of in het weekend. Nee, gewoon op de doordeweekse dagen, als ze naar school moeten.

Ik heb altijd al commentaar gehad, op het feit dat mijn kinderen op tijd naar bed gaan. Meestal liggen ze om 19:30 uur in bed, wat (volgens onze normen) gewoon normale tijden zijn. Toen ze baby’s waren, gingen ze vaak zelfs om 18:00 uur al slapen. Niet omdat ik dat wilde, maar ze waren gewoon moe (ze sliepen bijna nooit overdag, verklaard misschien ook een hoop).

Hier in Turkije leven de mensen natuurlijk ook anders. Zo gaan ze ’s avonds na het avondeten nog wel eens op visite, bij de buurvrouw of familie, om een theetje te drinken. Ik heb dus vaak genoeg visite gehad na het avondeten en dan voornamelijk om de kinderen nog even te zien, maar die sliepen dan altijd al. Vanaf toen heb ik al geprobeerd uit te leggen dat mijn kinderen op tijd naar bed gingen en ze dus eventueel ’s middags langs moesten komen.

Mijn oudste dochter (toen 2 jaar) werd vaak midden in de nacht wakker en bleef dan ook uren wakker. Volgens mij schoonfamilie kwam dit doordat ik haar te vroeg op bed legde. Wat natuurlijk niet zo was, maar volgens hun was dit het probleem. Over dit onderwerp hebben wij dus vaak discussies gehad, waarbij ik dat wel eens uit mijn slof schoot en dan lieten ze het weer even rusten.

Zo kreeg ik laatst dus een vraag van een van mijn schoonzussen hoe laat de kinderen straks naar bed gaan, aangezien het weer langer licht blijft buiten. Voordat ik antwoord gaf, moest ik echt even nadenken over de vraag. Want wat maakt het nou uit of het wat langer licht blijft buiten. Je doet de gordijnen dicht en je ziet er niks meer van.

Nog meer mensen die zich hier in herkennen?


 

MOM #01; Meertalig opvoeden

Oké zitten jullie er klaar voor? Ik heb twee dochtertjes en ze zijn een hand vol. De oudste is 3,5 jaar en de jongste 2,5 jaar. Zoals elke moeder probeer ik ook het beste voor mijn kinderen te doen. Waar ik het nu over wil hebben, is het tweetalig opvoeden. Voor andere meiden die ook in deze situatie zitten, hoe doen jullie dat?

Tegen onze dochters praat ik Nederlands en mijn man Turks. Natuurlijk wel eens een woordje Turks van mijn kant of Nederlands van zijn kant, maar voornamelijk de één ouder één taal strategie. Dit doen wij, omdat dit voor ons het meest natuurlijk komt.

Wij wonen in Turkije en hier door krijgen ze de Turkse taal al voldoende mee. Vooral de eerste twee jaar ben ik heel strikt geweest met de Nederlandse taal. Soms tot groot ongenoegen van mijn schoonfamilie. Dan kwamen er opmerkingen tegen mijn dochter (toen 1,5 jaar) van: “Je woont in Turkije dus je moet Turks praten”. Gelukkig is dat nu niet meer zo hoor. Daar is jammer genoeg wel een tijd over heen gegaan. En hebben wij het een en ander moeten uitleggen. Bijvoorbeeld dat onze dochter het woord, dat voor haar het makkelijkste was, zei. Ze zei in het Nederlands altijd `auto´ in plaats van het Turkse woord `araba´ en zo zei ze in het Turks altijd `su´ in plaats van het Nederlandse woord `water´. Aangezien wij beide talen begrijpen, is het voor ons nooit een probleem geweest. Maar als mijn dochter aan mij vroeg of ze `su´ mocht, antwoordde ik altijd met “natuurlijk mag jij water”.

Het is voor beide heel duidelijk tegen wie ze welke taal moeten spreken. Vooral de oudste, die schakelt al zo makkelijk om van Nederlands naar Turks of andersom. Ik hoor haar wel eens met haar vader in het Turks praten en dan komt ze mij hetzelfde verhaal vertellen, maar dan in het Nederlands. Sta er soms echt van te kijken, wat er allemaal uit komt. En dat allemaal zo vanzelfsprekend. Fascinerend gewoon.


 
Peach tree in spring

WIFE #01

Nu de lente weer is begonnen, de bloemen en bomen weer in bloei staan, zie je langzaamaan iedereen uit z’n schuilplaats kruipen. De huispakken van de vrouwen worden weer netjes opgeborgen in de kast en de mannen ontwaken uit hun winterslaap, vaak nog inclusief een wintervetje. Het wordt steeds drukker op straat, de stad komt weer tot leven en de eerste toeristen zijn ook gespot. De restaurants gaan weer open of worden opgeknapt, iedereen is druk met het opruimen van de tuin, het planten van nieuwe gewassen en de mannen gaan weer aan het werk in de restaurants, waaronder mijn man.

Dit laatste vind ik aan de ene kant erg fijn, want ook mijn man heeft de hele winter vrij gehad. En hoeveel ik ook van hem hou, op een gegeven moment werd ik gek van hem en hij ook van mij, denk ik. Je zit te veel bij elkaar op de lip zit en ziet elkaar te veel. Klinkt misschien heel erg raar. De meiden die in hetzelfde schuitje zitten, weten wel waar ik het over heb. Probeer het maar eens en dan snap je precies wat ik bedoel.

Aan de andere kant is het ook jammer en vooral wennen. Je kunt nu niet meer spontaan op pad gaan en je moet ineens rekening gaan houden met werktijden. Wat het fijne er aan is, is dat ik dus ’s avonds gewoon weer zelf kan bepalen wat ik wil zien op de televisie, dat ik de afstandsbediening in m’n handen heb. Geen herhalingen van saaie politieseries of andere duffe programma’s die ik liever niet kijk. Vaak is er niet eens iets leuks op televisie, maar het gaat om het idee hè.

Eigenlijk zet ik het liefst netflix op. Meestal series, maar zo af en toe ook eens een film. En ja, ook ik kijk stiekem series die m’n man heel erg graag wilt zien. Nu maar hopen dat hij dit niet leest 😉 Ik ben nu net begonnen in een nieuwe serie “13 reasons why“. Weet nog niet zo goed wat ik er van moet vinden, maar we kijken gewoon even verder.

Weten jullie nog leuke series, die ik zeker gezien moet hebben?